توافق یا تنفس راهبردی؟
تفاهم احتمالی میان ایران و آمریکا را نباید بهعنوان پایان یک منازعه طولانی، بلکه باید در چارچوب «ادامه جنگ تا رسیدن به صلح» تحلیل کرد.
به گزارش روایت فردا تفاهم احتمالی میان ایران و آمریکا را نباید بهعنوان پایان یک منازعه طولانی، بلکه باید در چارچوب «ادامه جنگ تا رسیدن به صلح» تحلیل کرد.
در بسیاری از منازعات راهبردی، دورههای تنشزدایی و توافقهای موقت نه نشانه حلوفصل اختلافات، بلکه بخشی از مدیریت رقابت و بازآرایی ظرفیتها هستند.
از منظر آمریکا، به نظر میرسد هدف اصلی از چنین توافقی، کاهش موقت هزینههای ناشی از تنش و فاصله گرفتن از یک رویارویی پرهزینه در مقطعی حساس از تحولات منطقهای و بینالمللی باشد.
واشنگتن در شرایطی قرار دارد که همزمان با چندین پرونده امنیتی و ژئوپلیتیکی مواجه است و طبیعی است که به دنبال کنترل و مدیریت جبهههای تنش باشد.
در سوی دیگر، ایران نیز احتمالاً این فرصت را بهعنوان یک دوره تنفس راهبردی تلقی میکند؛
دورهای که میتواند برای جبران برخی کمبودها، ترمیم آسیبها، تقویت زیرساختهای اقتصادی و ارتقای توانمندیهای ملی مورد استفاده قرار گیرد. در چنین چارچوبی، توافق نه به معنای پایان جنگ، بلکه نوعی توقف موقت در مسیر آن است.
بنابراین، ارزش واقعی هر تفاهمی نه در متن توافق، بلکه در نحوه بهرهبرداری طرفین از زمان و فرصت حاصل از آن مشخص خواهد شد.
صلح پایدار زمانی شکل میگیرد که ریشههای اختلاف حل شود؛ و بعید به نظر میرسد بتوان با حاکمین فعلی امریکا به چنین موضوعی دست یافت
میشود گفت اگر توافقی هم شکل بگیرد صرفاً مرحلهای از همان رقابت مستمر خواهد بود
همچنین نباید از اقدامات رژیم صهیونیستی در این دوره چه برای بر هم زدن اصل توافق عبور موقت جنگ چشم پوشی کرد هر چند در دوره توافق هم حتما نتانیاهو برای بقا سیاسی نیاز به ایجاد جبهه جدید درگیری خواهد داشت
وحید رحمانی
انتهای پیام/
