بازگشت به نقطه صفر جنگ؛ تشدید تحریمها
ترامپ با اعلام «عملیات اقتصادی» جدید، عملاً به سیاست موسوم به «فشار حداکثری» که پیش از شروع جنگ در فوریه ۲۰۲۶ در پیش گرفته بود، بازگشته است .
روح الله مردانی
اعلامیه اخیر دونالد ترامپ مبنی بر راهاندازی «عملیات اقتصادی کوبنده» علیه ایران، صرفاً یک دور جدید از تحریمها نیست. این اقدام را باید به مثابه بازگشت به راهبرد «فشار حداکثری» پیش از جنگ ارزیابی کرد که با هدف تضعیف نظام جمهوری اسلامی از درون و فراهمسازی مقدمات لازم برای یک حمله نظامی موفق در آینده طراحی شده است. گزارشها و تحلیلها نشان میدهد که این سیاست، با وجود شکستهای میدانی و مذاکراتی، همچنان به دنبال ایجاد آشوب و نارضایتی اقتصادی در داخل ایران به عنوان مقدمهای برای اقدام نظامی قاطعتر است.
بازگشت به الگوی «فشار حداکثری» پیش از جنگ
ترامپ با اعلام «عملیات اقتصادی» جدید، عملاً به سیاست موسوم به «فشار حداکثری» که پیش از شروع جنگ در فوریه ۲۰۲۶ در پیش گرفته بود، بازگشته است . این سیاست با شکست مواجه شد و به جای وادار کردن ایران به تسلیم، به مقاومت و بسته شدن تنگه هرمز انجامید . با این حال، اعلامیه جدید نشان میدهد که کاخ سفید به دنبال تکرار همان الگوی شکستخورده، اما با شدتی بیشتر است. ترامپ به صراحت از آن به عنوان «عملیات کوبنده اقتصادی» و «انزوای بیسابقه» یاد کرده و تهدید کرده است که هر گونه «کمک مالی یا اقتصادی» به ایران، با «عواقب اقتصادی عظیم» برای کشور ثالث همراه خواهد بود .
هدف راهبردی: فشار اقتصادی برای آشوب داخلی
گزارشها حاکی از آن است که وضعیت اقتصادی ایران پیش از این اعلامیه، در شرایط بحرانی قرار داشته است. کاهش ارزش پول ملی، تورم فزاینده و کاهش شدید قدرت خرید، بستر مناسبی برای نارضایتیهای اجتماعی فراهم کرده است . تحلیلها نشان میدهد که این اعتراضات، هرچند ریشه اقتصادی دارند، اما فاقد رهبری واحد و برنامه مشخص برای تغییر نظام هستند و بیش از آنکه یک انقلاب قریبالوقوع باشند، به «تست استرس» برای نظام تبدیل شدهاند . استراتژی واشنگتن به نظر میرسد تشدید این فشارها با هدف تبدیل نارضایتی اقتصادی به آشوب سیاسی و بیثباتی فراگیر است تا زمینه برای یک مداخله نظامی که پیشتر در آن ناکام مانده، فراهم شود.
مقدمهچینی برای حمله نظامی جدید
شواهد متعددی وجود دارد که نشان میدهد برنامههای نظامی علیه ایران، نه تنها متوقف نشده، بلکه در حال تکمیل است. پیش از این، گزارشهایی از برنامهریزی ترامپ برای یک حمله دو مرحلهای منتشر شده بود: ضربات اولیه محدود برای تضعیف توان نظامی و زیرساختهای کلیدی، و در صورت عدم موفقیت، حمله گسترده در اواخر سال ۲۰۲۶ با هدف سرنگونی نظام . هدف از این حملات، وادار کردن ایران به پذیرش شروط واشنگتن یا تسلیم شدن است . اکنون، تشدید تحریمهای اقتصادی به عنوان ابزاری برای تضعیف اراده ملی و افزایش هرج و مرج داخلی، به نظر میرسد که در راستای آمادهسازی افکار عمومی داخلی ایران برای یک شکست قریبالوقوع و همچنین توجیه هزینههای یک حمله تمامعیار نظامی طراحی شده است. مقامات ایران نیز این اقدامات را تداوم «سیاستهای شکستخورده» و «تروریسم اقتصادی» خواندهاند که راه به جایی نخواهد برد .
سیاست جدید ترامپ، یک تغییر راهبردی نیست، بلکه ادامه همان راهبرد شکستخورده پیش از جنگ است که اکنون با شدت بیشتری دنبال میشود. هدف از این اقدام، نه صرفاً تغییر رفتار ایران، که ایجاد بیثباتی اقتصادی و آشوب داخلی به عنوان مقدمهای برای یک حمله نظامی موفق است. تحلیلها نشان میدهد که دولت آمریکا با به بنبست رسیدن مذاکرات و عدم موفقیت در عملیاتهای نظامی پیشین، به دنبال آن است تا از طریق «محاصره اقتصادی» و تهدید کشورهای ثالث، زمینه را برای یک اقدام نظامی قاطعتر فراهم کند. ایران اما این سیاست را محکوم کرده و آن را محکوم به شکست میداند .
انتهای پیام/
