چماق «توسعه ورزشی» بر سر ایران شکست
ایران در رقابت‌های آسیایی ۵۲ مدال گرفت؛ ۱۹ طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز. نکته جالب‌تر اینجاست که عربستان، قطر و امارات، سه کشوری که سال‌هاست سرمایه‌گذاری‌هایشان در ورزش به‌عنوان نماد پیشرفت و توسعه مطرح می‌شود، روی هم به این تعداد نرسیدند.
سعید رمضانی
بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ تمام شد و جدول مدال‌ها یک نکته جالب دارد که بد نیست کمی درباره‌اش حرف بزنیم.
ایران در این رقابت‌ها ۵۲ مدال گرفت؛ ۱۹ طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز. نکته جالب‌تر اینجاست که عربستان، قطر و امارات، سه کشوری که سال‌هاست سرمایه‌گذاری‌هایشان در ورزش به‌عنوان نماد پیشرفت و توسعه مطرح می‌شود، روی هم به این تعداد نرسیدند.
این حرف قرار نیست به معنای نادیده گرفتن پیشرفت کشورهای عربی باشد. اتفاقاً سرمایه‌گذاری آنها در ورزش جدی است و بعضی نتایجی هم که گرفته‌اند، قابل احترام است. اما یک سؤال ساده وجود دارد: چرا این پیشرفت‌ها باید همیشه تبدیل به ابزاری برای کوبیدن ایران بر سر مردم ایران شود؟
سال‌هاست کافی است یک ورزشگاه لوکس در عربستان یا قطر ساخته شود، یک ستاره معروف فوتبال به این کشورها برود یا یک رویداد بزرگ بین‌المللی آنجا برگزار شود؛ بلافاصله عده‌ای شروع می‌کنند به مقایسه و نتیجه‌گیری درباره اینکه «آنها کجا هستند و ایران کجا».
انگار هر ورزشگاه مدرن یا هر قرارداد چند میلیون دلاری، خودش سندی برای اثبات عقب‌ماندگی ایران است!
اما وقتی پای رقابت واقعی وسط می‌آید، داستان کمی فرق می‌کند. ایران با همه مشکلات و محدودیت‌هایی که دارد، در یک رویداد بزرگ آسیایی همچنان توانست بالاتر از مجموع عملکرد این سه کشور قرار بگیرد. این واقعیت را نمی‌شود با تبلیغات و تصویرسازی رسانه‌ای نادیده گرفت.
پس شاید بد نباشد کمی در تعریف «توسعه» تجدیدنظر کنیم.
توسعه فقط ورزشگاه شیک، قرارداد میلیاردی و آوردن ستاره خارجی نیست. توسعه یعنی ورزشکار بومی داشته باشی، استعداد کشف کنی، نسل بعدی را بسازی و در میدان رقابت هم نتیجه بگیری.
ایران قطعاً در ورزش مشکل کم ندارد. از مدیریت و امکانات گرفته تا بودجه و برنامه‌ریزی، خیلی جاها نیاز به اصلاح داریم. اتفاقاً باید این مشکلات را جدی گرفت و برایشان راه‌حل پیدا کرد.
اما این یک چیز است و اینکه هر موفقیت کشورهای دیگر را تبدیل کنیم به دلیلی برای تحقیر ایران، چیز دیگری.
مشکل اصلی همین‌جاست؛ ورزش نباید تبدیل به وسیله‌ای برای القای حس عقب‌ماندگی و حقارت به مردم یک کشور شود.
اگر قرار است از تجربه کشورهای دیگر یاد بگیریم، حتماً باید یاد بگیریم. اگر آنها جایی بهتر از ما عمل کرده‌اند، باید ببینیم چه کرده‌اند و از آن استفاده کنیم. اما این با این روایت که «آنها توسعه‌یافته‌اند و ایران هیچ ندارد» فرق دارد.
بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ حداقل یک واقعیت را روشن کرد: ایران هنوز در ورزش آسیا حرف برای گفتن دارد.
و شاید همین واقعیت برای کسانی که سال‌ها از «توسعه ورزشی» به‌عنوان چماقی علیه ایران استفاده کرده‌اند، کمی قابل تأمل باشد.
انتهای پیام/
