مناظره و تحکم، چرا جواب نامه ترامپ را نمی‌دهیم؟

به گزارش روایت فردا  با روی کار آمدن دولت ترامپ او و دولتش سعی کردند دوباره با عوام‌فریبی، عملیات روانی و بازی با افکار عمومی، توپ را به زمین رهبر انقلاب و جمهوری اسلامی بیندازند و سعی کنند که حکومت ایران را در نزد مردم بی‌مسئولیت نسبت به معیشت مردم جلوه دهند. اما این واقعاً چیزی نیست که رهبر پیر و با تجربه ایران فریب این تاکتیک قدیمی آمریکایی را بخورد و در طول سال‌های اخیر و دیدار با کارگزاران نظام، این را اثبات کرده است. 

آمریکایی‌ها با فشارهای رسانه‌ای و تحریم‌ها قصد دارند این شعار را بین مردم جا بیندازند که جمهوری اسلامی از عهده معیشت مردم برنمی‌آید، و این دقیقاً چیزی بود که همیشه رهبر انقلاب آن را کشف کرده و به هنگام نیاز، دستور داده است.

 اگر بخواهیم رویکردهای رهبر انقلاب را در چند سال گذشته بررسی کنیم، از سال ۱۳۹۵ تا ۱۳۹۷، با پررنگ‌تر شدن موضوع «برجام»، ایشان همواره بر تأکید بر بدعهدی آمریکا اصرار داشتند؛ همانطور که قبل از برجام شروطی را مشخص کرده بودند که برآورده نشد. از سال ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۲، تمرکز ایشان بیشتر بر «جنگ اقتصادی» و مقابله با تحریم‌ها بدون امید به لغو آن‌ها بود.

 می‌توانیم بگوییم که ادامه همان اقتصاد مقاومتی است که باید سرلوحه زندگی هر فرد و هر نهاد قرار گیرد و دوباره در چند سخنرانی اخیر، تأکید بر مذاکره با آمریکا و بی‌اعتمادی، اما با لحن قاطع‌تر و محکم‌تر که باید پاسخی به قلدری‌های آمریکا نیز می‌بود.

ایشان چند محور مهم را همیشه برای سخنرانی‌های خود در دیدار با کارگزاران نظام داشتند:

• مذاکره با آمریکا: همواره با تأکید بر بی‌اعتمادی به آمریکا، غیرمنطقی بودن رویکردهای آنها و تأکید بر تجربه ناموفق مذاکرات (مانند برجام).
• 
  - اقتصاد و تحریم‌ها: اشاره مستمر به اهمیت اقتصاد مقاومتی، رونق اقتصادی و کاهش وابستگی به غرب.
• 
  - مسائل بین‌المللی: تمرکز بر منطقه و ارتباط با هم‌پیمانان
• 
  - هدایت نظام و کارگزاران: توصیه‌های مکرر به مسئولین برای پایبندی به اصول انقلاب، پرهیز از سستی و اتخاذ تصمیمات قاطع.
• 
  - مردم و جامعه: اهمیت حضور مردم، تقویت ایمان، امید، و نقش مردم در تحکیم نظام.

اما با وجود این تذکرات پی‌درپی و سالیانه، بخشی از انتظارات از مسئولین برآورده نشده است، تا جایی که رهبر انقلاب در دیدار با کارگزاران نظام در سال ۱۴۰۳ به ترک فعل‌ها تذکر جدی دادند و سه نکته را محور تذکرات خود قرار دادند:

۱- لزوم پیگیری امور و جلوگیری از معطل ماندن تصمیمات: ایشان تأکید کرده‌اند که برخی مدیران تصور می‌کنند «بی‌خطرترین کار، تصمیم نگرفتن است» زیرا تصمیم‌گیری ممکن است موجب انتقاد و پیگیری شود. اما این تفکر را یکی از خطرناک‌ترین اشتباهات دانسته‌اند و تأکید کرده‌اند که کارها باید پیگیری شود و رها نشود.

۲- مسئولیت الهی در قبال ترک فعل: رهبر انقلاب تصریح کرده‌اند که خداوند تنها درباره اعمال انجام‌شده سؤال نمی‌کند، بلکه درباره کارهایی که باید انجام می‌شد اما ترک شده است نیز بازخواست خواهد کرد.

۳- گناه بودن ترک فعل‌های مهم: ایشان ترک فعل‌هایی مانند انجام ندادن اقدامات لازم، امضا نکردن تصمیمات مهم یا عدم انجام حرکات ضروری را نوعی گناه دانسته‌اند و گفته‌اند که این موارد ناشی از تنبلی، بی‌اعتنایی و سستی در انجام وظایف است.

به‌طور کلی، رهبر انقلاب ترک فعل را یکی از مشکلات مدیریتی کشور دانسته و مسئولان را به پرهیز از سستی، مسئولیت‌پذیری و پیگیری مستمر امور دعوت کرده‌اند.

این تذکرات رهبر انقلاب در حالی است که دستورالعمل نحوه مقابله با ترک وظایف قانونی مدیران و کارمندان و پیشگیری از آن در تاریخ ۱۳۹۹/۰۷/۳۰ تصویب شده است و قوه قضائیه به راحتی می‌تواند با متخلفین برخورد کند و می‌کند، اما الان موضوع صحبت ما این نیست.

اگر به سراغ انسجام محتوایی سخنان رهبر انقلاب در ده سال گذشته برویم، خواهیم دید که هیچ‌گاه رویکرد ایشان به بی‌اعتمادی به آمریکا دچار تغییر و انحراف نشده است و دیدگاه‌های اصلی ایشان همیشه ثابت بوده است. محورهای اصلی دیدگاه ایشان به شرح زیر است:

۱- مذاکره یک معامله است، نه صرفاً گفت‌وگو
رهبر انقلاب تأکید دارند که مذاکره به معنای معامله است، یعنی یک چیزی بدهی و یک چیزی بگیری. اما مشکل اینجاست که طرف مقابل، یعنی آمریکا، همواره بر گرفتن امتیازات از ایران متمرکز است، بدون اینکه حاضر باشد امتیازی واقعی ارائه دهد. به گفته ایشان:
«آنچه در این معامله مورد نظر او است، درست نقاط قوت جمهوری اسلامی است؛ مذاکره را روی این می‌برند... شما قبول می‌کنید این را، یا قبول نمی‌کنید؟ معلوم است که قبول نمی‌کنید، وقتی قبول نکردید همین آش است و همین کاسه»

۲- بی‌اعتمادی به آمریکا و تجربه‌های گذشته: رهبر انقلاب همواره تأکید دارند که آمریکا قابل اعتماد نیست و تجربه‌های گذشته نشان داده که آن‌ها به تعهدات خود پایبند نمی‌مانند. به‌عنوان نمونه، در موضوع برجام، ایران به تمامی تعهدات خود عمل کرد اما آمریکا از توافق خارج شد و تحریم‌ها را افزایش داد:
«با یک چنین دولتی نمی‌شود نشست و مذاکره کرد، نمی‌شود به او اطمینان کرد، نمی‌شود با او قرارداد امضا کرد.»

۳- مذاکره بر سر اصول، غیرممکن است: ایشان توضیح داده‌اند که مذاکره در مسائل عادی میان کشورها ممکن است، اما در موضوعی مانند اصل موجودیت جمهوری اسلامی یا توان دفاعی کشور، مذاکره معنا ندارد:

«مسئله‌ی پنجاه پنجاه نیست؛ مسئله‌ی اصل موجودیت جمهوری اسلامی است و با مذاکره حل نمی‌شود.»

۴- مذاکره به‌عنوان ابزار فشار، نه راه‌حل: رهبر انقلاب تأکید کرده‌اند که مذاکره از سوی طرف مقابل صرفاً ابزاری برای افزایش فشار بر ایران است. به همین دلیل، ایشان بارها اعلام کرده‌اند:
«من خوشبین نیستم... چون تجربه‌ی من این را نشان می‌دهد. آمریکایی‌ها هم غیرقابل اعتمادند، هم غیرمنطقی‌اند، هم در برخوردشان صادق نیستند.»

۵- راه‌حل کشور درون‌زا است، نه وابسته به مذاکره: ایشان همواره تأکید دارند که کشور نباید منتظر نتایج مذاکره باشد، بلکه باید ظرفیت‌های داخلی را تقویت کند. گره زدن اقتصاد و پیشرفت کشور به مذاکرات یک اشتباه محض است:
«نمی‌توانیم ظرفیت کشور را معطل توافق برجام بگذاریم؛ مدتی معطل اجرای برجام، مدتی معطل خروج و عدم خروج از برجام؛ آن هم در مقابل دشمنی مثل آمریکا.»

در پایان، رهبر انقلاب و دونالد ترامپ دو سبک کاملاً متفاوت در مدیریت پیام و جنگ رسانه‌ای دارند. ترامپ بیشتر بر هیاهو، فضای مجازی، ایجاد جنجال و بازی با افکار عمومی از طریق شوک‌های خبری تکیه دارد، در حالی که رهبر انقلاب بر ثبات پیام و اقناع تدریجی مخاطبان تأکید دارند.

 ترامپ با جنجال‌آفرینی، استفاده از شوک خبری، با رفتارهای پوپولیستی، توییتر، سخنرانی‌های جنجالی، مصاحبه‌های تلویزیونی، دوقطبی‌سازی جامعه، کنترل اخبار از طریق هیاهو و تمسخر، تهدیدهای ناگهانی بدون پشتوانه واقعی و رهبر انقلاب با تبیین واقعیت‌ها، تأکید بر آرمان‌ها، تکیه بر تاریخ و تجربه، تمرکز بر گفتمان انقلاب، رسانه‌های رسمی، تقویت گفتمان مقاومت، ایجاد آگاهی تدریجی، بسیج نیروهای داخلی و منطقه‌ای، نشان دادن ضعف‌های دشمن، مستندسازی تناقضات آمریکا و هشدارهای صریح اما منطقی.

این تفاوت رویکرد سیاست اسلامی ایرانی رهبر انقلاب با تمدن باطل غربی است که تا الان کینه شتری این جماعت را از ایران بیشتر کرده است. پس اگر دوباره یاد میز مذاکره افتادیم، یادمان باشد که علاوه بر تمام توان دفاعی و پیشرفت‌ها، باید باورها و دلایل رشد و پیشرفت خود را نیز به دشمن بفروشیم. یادمان باشد تا دچار ترک فعل نشویم. فعل امروز ما ایستادگی در برابر دشمن است.

محمدرضا علیخانی 

انتهای پیام/